به روي خاطرات من هميشه رد پای تو

اگرچه مانده دردلم سكوت سبز جاي تو

                                     چقدر خسته ميروي از اين ديار گريه زا

                                    كجا بدون سايه ات؟كجا بدون من؟كجا؟

نگاه سرد و مبهمت به روي پلكهاي من

قدم نمي زند چرا؟نمي رسد به داد تن

                                 همين كه حرف ميزني بهانه رنگ ميشود

                              همين كه شعرميشوم دل توسنگ ميشود

شب از گلايه هاي من به سوي روز ميدود

غروب ميكند دلم؛به پشت كوه ميرود

                                       نفس نميكشد هوا ؛ قدم نميزند زمين

                                     سكوت ميكند غزل بدون تو فقط همين

گفتی که مرا دوست نداری گله ای نیست
بین من و عشق تو ولی فاصله ای نیست
گفتم که کمی صبر کن و گوش به من کن
گفتی که نه باید بروم حوصله ای نیست
پرواز عجب عادت خوبیست ولی حیف
تو رفتی و دیگر اثر از چلچله ای نیست
گفتی که کمی فکر خودم باشم و آن وقت 
 جز عشق تو در خاطر من مشغلهای نیست
رفتی تو خدا پشت و پناهت به سلامت
بگذار بسوزند دل من مساله ای نیست

تو رفتی رد پایت در دلم ماند شکوه خندهایت در دلم ماند غروب ماجرایت در دلم ماند شریک دردهایت بودم اما درد بی انتهایت در دلم ماند هزار و یک شبم همچون باد گذشت طنین قصه هایت در دلم ماند سپردی سرنوشتم را به پاییز بهار با صفایت در دلم ماند علی رغم سکوت ساده من سفر کردی صدایت در دلم ماند و حالا مثل یک رویایی برفی تو رفتی و رد پایت در دلم ماند