ای عشق ای تفاهم بین من و زمین ای ابتدای رویش گلهای یاسمین باد دروغ در همه ی شهر می وزد با من بمان! ای آینه ی عشق راستین! در امتداد کوچه طلوعی دوباره کن تا دل به دست شب نسپاریم!
من زنده بودم اما انگار مرده بودم از بس که روزها را با شب شرمده بودم یک عمر دور و تنها تنها بجرم این که او سرسپرده می خواست ‚ من دل سپرده بودم یک عمر می شد آری در ذره ای بگنجم از بس که خویشتن را در خود فشرده بودم در آن هوای دلگیر وقتی غروب می شد گویی بجای خورشید من زخم خورده بودم وقتی غروب می شد وقتی غروب می شد کاش آن غروب ها را از یاد برده بودم
درباره
وبلاگ
دیدار
نویسنده:
.jpg)
.jpg)
