قدحی ز می به من ده
                                بنشین به رو به رو یم
                                چشم خیره کن به چشمم
                                دست حلقه کن به مویم

                                این منم اسیر کویت
                                تو بیا به جستجویم
                                حرف های عمق دل را
                                تو نشین به گفتگویم

                                خواهم از چشمه عشقت
                                سر و روی خود بشویم
                                غم آتشین خود را
                                باز در چشم تو جویم

                                باید از طلوع فردا
                                ره دستان تو پویم

                                من رسیده ام به قلبم
                                تو بیا کنون به سویم
                                تا که اسرار دلم را
                                به تو گویم ، به تو گویم
                                من به جز این ره باریک
                                نتوانم که بپویم

                                فرصتی به من عطا کن
                                حرف آخرم بگویم

                                تو نگو نگاه مردم
                                تو نترس از آبرویم
                                چه کم اید از تو آخر؟
                                گر رسم به آرزویم

                               من که رفتم زین چمن باغ و بهاران گو مباش
                               بوسه باران و رقص شاخساران گو مباش
                               چون گل لبخند من پژمرد ابری گو مبار
                               چون خزان شد عمر من صبح بهاران گو مباش
                               من که سر بردم به زیر بال خاموشی و مرگ
                               نغمه ی شور افکن بانگ هزاران گو مباش
                               تیشه را فرهاد از حسرت چو بر سر می زند 
                               نقش شیرینی به طرف کوه ساران گو مباش
                               این درخت تشنه کام اینجا چو در بیداد سوخت
                               کوه ساران را زلال جویباران گو مباش
                               گر نتابد اختری بر آسمان من چه غم
                               پر تو شمعی به شام سوگواران گو مباش

                            من او را دیده بودم 
                            نگاهی مهربان داشت
                            غمی در دیدگانش موج می زد
                             که از بخت پریشانش نشان داشت
                             نمی دانم چرا هر صبح ، هر صبح 
                             که چشمانم به بیرون خیره می شد
                             میان مردمش می دیدم و باز
                             غمی تاریک بر من چیره می شد
                             شبی در کوچه ای دور
                             از آن شب ها که نور آبی ماه 
                             زمین و آسمان را رنگ می کرد
                             از آن مهتاب شب های بهاری
                             که عطر گل فضا را تنگ می کرد
                             در آنجا ، در خم آن کوچه ی دور 
                             نگاهم با نگاهش آشنا شد 
                             به یک دم آنچه در دل بود ، گفتیم
                             سپس چشمان ما از هم جدا شد
                             از آن شب ، دیگرش هرگز ندیدم
                             تو پنداری که خوابی دلنشین بود
                             به من گفتند او رفت
                             نپرسیدم چرا رفت 
                             ولی در آن شب بدرود ، دیدم
                             که چشمانش هنوز اندوهگین بود

                                     آب هایی دیده ام
                                     مثل باران پاک پاک

                                     کوزه هایی خنده رو
                                     کوزه هایی تکه تکه
                                     پشت و رو
                                     ...
                                     کوزه ای بی رنگ و رو
                                     ...
                                     کوزه ای لبریز نور
                                     کوزه ای مست غرور
                                     کوزه ای جنس بلور
                                     ...
                                     باز هم آهی کشید
                                     دست هایش را به هم مالید وگفت:
                                     من که ماندم
                                     این چنین مست و خراب

                                     تشنه ام من!
                                     تشنه یک جرعه آب!!