از بس که آسمان دلم ابريست

                      تمام خاطراتم نمناک شده است

                      نمي دانم چرا؟

                      دريا را هم که ديدم

                      به ياد تو افتادم

                      روي ماسه هاي ساحل نوشتم

                      اگر طاقت شنيدن داري

                      من شهامت گفتن دارم

                      دوباره به دريا نگاه کردم

                      باز برگشتم

                      اين بار روي ماسه ها نوشتم

                      دوست دارم

              ماه من ، خورشيد من

              تا ابد پاينده باش

           بايد از خود بگذرم

           بي دو چشم مست تو

                       آن قدر با آتش دل ساختم تا سوختم

                       بي تو اي آرام جان يا ساختم يا سوختم

                       سردمهري بين كه هر كس بر آتشم آبي نزد

                       گرچه همچون برق از گرمي سراپا سوختم

                       سوختم اما نه چون شمع طرب در بين جمع

                       لاله ام كز داغ تنهايي به صحرا سوختم 

                       همچو آن شمعي كه افروزند پيش آفتاب

                       سوختم در پيش مه رويان و بيجا سوختم

                       سوختم از آتش دل در ميان موج اشك

 
                       شوربهتي بين كه در آغوش دريا سوختم 

                       شمع و گل هم هر كدام شعله اي در آتشند

 
                       در ميان پاكبازان من نه تنها سوختم

                       جان پاك من رهي خورشيد عالمتاب بود

                       رفتم و از ماتم خود عالمي را سوختم

                     در آتشم من و اين مشت استخوان بر جاست 

                   عجب كه سينه ز سوز نفس نمي سوزد

                   ز بسكه داغ تو دارم چو لاله بر دل تنگ 

                   دلم به حال دل هيچ كس نمي سوزد

                   به جز من و تو كه در پاي دوست سوخته ايم

                   رهي ز آتش گل و خار و خس نمي سوزد

                                شمع مي سوزد ز هجرت

                            در غروبي اينچنيني

             عاشق از تشويش دنيا و غم دين فارغ است

 
             هر كه از سر بگذرد از فكر بالين فارغ است

              چرخ غارت پيشه را با بينوايان كار نيست

              غنچه پژمرده از ناراج گلچين فارغ است 

               شور عشق تازه اي دارد مگر دل ؟ كاين چنين

               خاطرم امروز از غمهاي ديرين فارغ است

                         دوست داري لحظه هاي ناب را؟

                     آيه هاي زندگي را، فکر را

                     دوست داري پنجره را مثل من

                     دوست داري بر لبانم شعر را
                                       *
                     پس چرا از عشق رو گردان شدي؟

                     عشق اين زيباترين شعر وجود

                     بهترين حرف خدا

                            نسيم دلکش کويت

                            نداري هر چه مي گويم

             دلم گرفت از اين همه ديوار

             که مرا از تو دور مي کند

             دلم گرفت از اين همه کوچه

             که بن بست است

              بگذار

               سر راهت

               تنها ترين منتظر باشم

               تا تو هم تنها ترين

               خاطره سبز من باشي

                   جدايي قطره هاي اشک و آه است

                   جدايي يک مسافر پا به راه است

                   صداي يک وداع خانمانسوز

                   و تصوير دلي بر روي ماه است 

                   جدايي ساکت و خلوت نشين است

                   فضاي خالي يک همنشين است

                   دلم آهسته در گوشم چنين گفت:

                   جدايي هم قشنگ و دلنشين است 

                   اگر پايان غم هايش تو باشي

                   جدايي بهترين حرف زمين است

                        نرسيد آن سه شنبه موعود

                که بيايي تو به ديدارم

                که بپرسي ز حال ويرانم

                که ببيني که بي تو بي تابم

                برو ! اي بي رحم!

                اي مغرور!

                از تو و سه شنبه بيزارم

                         اينجا تاريکست

                   و من از تاريکي مي ترسم

                   چشم هايت زيباست

                   چشم هايت روشن

                    تو به جاي فانوس

                    تو به جاي هر شمع

                    چشم در آينه دار

                    بگذار

                    تا در اين تاريکي

                    روشني هم باشد

                                بي خبر آمده اي

                          باز در خواب شبم

                          کاش هرگز نشود

                          صبح و بيدار شوم


                          کاش مي گفتي که من

                          دل چراغاني کنم

                           سر راهت گل سرخ

                           باز قرباني کنم

                           کاش مي گفتي که من

                           گل ميخک بخرم

                           به سراپرده ي شب

                           عطر پيچک بزنم