وقتي كه در نشاط جهان ، تاب ميخورد
                            چشم تو ، مژده اي است از آينده
                            چشم تو ،‌ لانه اي است براي ستاره ها
                            چشم تو ،‌ پاسخي است به لبخند سرنوشت
                            آه اي هميشه دورتر از خورشيد
                            در من طلوع كن
                            در من چنان بتاب كه آيينه ام كني
                            در من چنان بتاب كه آب روان شوم
                            تا ناگهان تو دست بلورين خويش را
                            در جستجوي پاره سنگي به شكل دل
                            از آستين برآري و در سينه ام كني

زندگي را برده بودم با خودم
تا بشويم دست و رويش را
که خوشحالش کنم
عمق استخر وفا
مرد ميدانش کنم
*
زندگي لج کرده بود
کودکانه مي گريخت
من به دنبالش شدم
حوصله سر رفت و ريخت
*
دست هاي زندگي
پر شد از انبوه غم
من نرفتم سوي او
او شکست در پيچ و خم
*
مهربان شد اين دلم
سوخت از غم هاي او
من دويدم سوي او
دست من درپاي او
*
زندگي يک خنده کرد
سر به زير و با وقار
گفت : اي عاشق برو!
من ندارم با تو کار!

پرنده نیز عاشق بود
گهی می رفت
گهی می ماند
سپس در اوج تنهایی
گهی آواز غم می خواند
*
از این شاخه به آن شاخه
خودش را جستجو می کرد
و هر گلبرگ خوش رنگی
دلش را زیرورو می کرد
*
نه می خوردو نه می خوابید
نه می پیچید ، نه می تابید
نگاهش خسته بود اما...
به جایی دور می تازید
*
ومن حالا
به پشت پنجره ، تنها
برایش اشک می ریزم
و دستم را
برایش می برم بالا
و می خوانم دعا
*
اما !!
*
پرنده گفت :باید رفت
پرنده رفت
پرنده دور شد حالا
دگر اورا نمی بینم
*
پرنده خوب و صادق بود
پرنده نیز عاشق بود