ببخشا گر که گفتم بی وفایی
گله کردم چرا پیشم نیایی
ویا تکرار کردم که کجایی !
*
حقیقت را خدا می داندو بس
تو هم مانند من تنها و بی کس
*
دلی روشن تر از آیینه داری
تو هم عاشق
ولی مانند من دریک حصاری

 چون شمع نيمه جان به هواي تو سوختيم
با گريه ساختيم و به پاي توسوختيم
اشكي كه ريختيم به ياد تو ريختيم
عمري كه سوختيم براي تو سوختيم
پروانه سوخت يك شب و آسود جان او
ما عمر ها ز داغ جفاي تو سوختيم
ديشب كه يار انجمن افروز غير بود
اي شمع تا سپيده به جاي تو سوختيم
كوتاه كن حكايت شبهاي غم رهي
كز برق آه و سوز نواي تو سوختيم

مثل تو بودن با تو بودن كار من نيست
عاشق شدن در خود غنودن كار من نيست

اي كاش با غير از تو من دلداده بودم
دل بردن از تو، دل ربودن كار من نيست

مي بينمت اما غبارِ ترسِ چشمت
با اشك از چشمم زدودن كار من نيست

كار نگا هت بود، كار چشمهايت
با عشق بودن يا نبودن كار من نيست

با چشمهاي خود مرا آواره كردي!
عاشق شدن عاشق نمودن كار من نيست

هرگز فراموشت نخواهم كرد زيبا
حالا كه ديگر بي تو سودن كار من نيست

با واژه هايم راحتم بگذار و بُگذر
شاعر شدن از تو سرودن كار من نيست

تو را در خويش مي‌جويم ودر بيگانه مي‌يابم
چرا اينقدر من خود را ز تو بيگانه مي‌يابم

تمام كوچه را گشتم سراغ ردِ پاي تو
ولي من كفشهايت را درون خانه مي‌يابم

كجا پا مي‌گذارم نيستي ـ انگار هم هستي ـ
نمي دانم چه تعبيري است اين افسانه مي‌يابم؟

تو ديشب خواب من بودي و مويت شانه مي‌كردم
سحر يك تار گيسويت كنار شانه مي‌يابم

تو را اين تا ز‌گي‌ها هر شب و هر روز مي‌جويم
تو را از شمع مي‌جويم وبا پروانه مي‌يابم

نشانت از تمام شهر مي‌گيرم و مي‌آيم
چه تفسيري است شهرِ عشق را ويرانه مي‌يابم

دل من سالها دنبال صياد نگاهت بود
گناهم چيست وقتي دام را بي دانه مي‌يابم
?
تو را آنقدرها جستم كه خود را نيز گم كردم
و اكنون آشكارا خويش را ديوانه مي‌يابم.

بي نگاهِ عشق مجنون نيز ليلايي نداشت
بي مقدس مريمي دنيا مسيحايي نداشت

بي تو اي شوق غزل‌آلوده‌يِ شبهاي من
لحظه‌اي حتي دلم با من هم‌آوايي نداشت

آنقدر خوبي كه در چشمان تو گم مي‌شوم
كاش چشمان تو هم اينقدر زيبايي نداشت!

اين منم پنهانترين افسانه‌يِ شبهاي تو
آنكه در مهتاب باران شوقِ پيدايي نداشت

در گريز از خلوت شبهايِ بي‌پايان خود
بي تو اما خوابِ چشمم هيچ لالايي نداشت

خواستم تا حرف خود را با غزل معنا كنم
زير بارانِ نگاهت شعر معنايي نداشت

پشت درياها اگر هم بود شهري هاله بود
قايقي مي‌ساختم آنجا كه دريايي نداشت

پشت پا مي‌زد ولي هرگز نپرسيدم چرا
در پس ناكاميم تقدير جاپايي نداشت

شعرهايم مي‌نوشتم دستهايم خسته بود
در شب باراني‌ات يك قطره خوانايي نداشت

ماه شب هم خويش مي‌آراست با تصويرِ ابر
صورت مهتابي‌ات هرگز خودآرايي نداشت

حرفهاي رفتنت اينقدر پنهاني نبود
يا اگر هم بود ، حرفي از نمي آيي نداشت

عشق اگر ديروز روز از روز‌گارم محو بود
در پسِ امروز‌ها ديروز، فردايي نداشت

بي تواما صورت اين عشق زيبايي نداشت
چشمهايت بس كه زيبا بود زيبايي نداشت